دعای ابوحمزه ثمالی

حضرت امام سجاد(ع) در سحرگاهان ماه مبارک رمضان، ساعت‌ها به نماز می‌ایستادند و با زبانی سرشار از شوق و حیا با خدا مناجات می‌کردند. ابوحمزه ثمالی این کلمات آسمانی را ثبت کرد؛ دعایی مفصل که گویی روان انسان را در آینه تمام‌نمای نقایص و امیدهایش قرار می‌دهد و به او یادآور می‌شود که در برابر مهربانی خدا، هیچ گناهی بن‌بست نیست.

حضرت امام سجاد(ع) در سحرگاهان ماه مبارک رمضان، ساعت‌ها به نماز می‌ایستادند و با زبانی سرشار از شوق و حیا با خدا مناجات می‌کردند. ابوحمزه ثمالی این کلمات آسمانی را ثبت کرد؛ دعایی مفصل که گویی روان انسان را در آینه تمام‌نمای نقایص و امیدهایش قرار می‌دهد و به او یادآور می‌شود که در برابر مهربانی خدا، هیچ گناهی بن‌بست نیست.

در فرازهای دعا، امام سجاد(ع) می‌آموزند که چگونه باید بدون پرده با خدا سخن گفت: «خدایا! اگر مرا به دوزخ بری، به اهل آتش خواهم گفت که من تو را دوست داشتم!» و «اگر گناهانم بزرگ است، عفو و بخشش تو از گناهانم بزرگ‌تر است». این اوج جسارت عاشقانه در مسیر توبه است که ترس‌های مأیوس‌کننده را می‌شکند و امید به رحمت بی‌انتها را در جان می‌کارد.

در فرازهای دعا، امام سجاد(ع) می‌آموزند که چگونه باید بدون پرده با خدا سخن گفت: «خدایا! اگر مرا به دوزخ بری، به اهل آتش خواهم گفت که من تو را دوست داشتم!» و «اگر گناهانم بزرگ است، عفو و بخشش تو از گناهانم بزرگ‌تر است». این اوج جسارت عاشقانه در مسیر توبه است که ترس‌های مأیوس‌کننده را می‌شکند و امید به رحمت بی‌انتها را در جان می‌کارد.

بخش‌هایی از دعای ابوحمزه به یادآوری لحظات احتضار، شستشوی پیکر بی‌جان بر تخته غسالخانه و تنهایی شب اول قبر اختصاص دارد: «خدایا، گریه می‌کنم برای تاریکی قبرم، گریه می‌کنم برای تنگی لحدم...»؛ یادآوری‌هایی که خواب غفلت را می‌تاراند و انسان را به سوی اصلاح رفتار و جبران حقوق مردم برمی‌انگیزد.

بخش‌هایی از دعای ابوحمزه به یادآوری لحظات احتضار، شستشوی پیکر بی‌جان بر تخته غسالخانه و تنهایی شب اول قبر اختصاص دارد: «خدایا، گریه می‌کنم برای تاریکی قبرم، گریه می‌کنم برای تنگی لحدم...»؛ یادآوری‌هایی که خواب غفلت را می‌تاراند و انسان را به سوی اصلاح رفتار و جبران حقوق مردم برمی‌انگیزد.