دعای کمیل

شبی در مسجد بصره، یاران گرد امیرالمؤمنین علی(ع) حلقه زده بودند و سخن از شرافت شب نیمه شعبان شد. امام(ع) فرمودند: هر کس در این شب دعای خضر نبی(ع) را بخواند، دعایش مستجاب می‌گردد. پس از پراکنده شدن جمعیت، کمیل در تاریکی شب در خانه امام را زد و مشتاقانه متن دعا را درخواست کرد. امام با مهربانی فرمودند: بنشین و بنویس؛ و این گنجینه ابدی را به او آموختند.

شبی در مسجد بصره، یاران گرد امیرالمؤمنین علی(ع) حلقه زده بودند و سخن از شرافت شب نیمه شعبان شد. امام(ع) فرمودند: هر کس در این شب دعای خضر نبی(ع) را بخواند، دعایش مستجاب می‌گردد. پس از پراکنده شدن جمعیت، کمیل در تاریکی شب در خانه امام را زد و مشتاقانه متن دعا را درخواست کرد. امام با مهربانی فرمودند: بنشین و بنویس؛ و این گنجینه ابدی را به او آموختند.

دعای کمیل با تسبیح رحمت فراگیر خداوند آغاز می‌شود و سپس با دقتی روان‌شناختی به آثار شوم گناهان اشاره می‌کند: گناهانی که پرده‌های حیا را می‌درند، گناهانی که بدبختی می‌آورند، گناهانی که نعمت‌ها را دگرگون می‌سازند و گناهانی که مانع استجابت دعا می‌شوند. این دعا چشم انسان را به عواقب درونی رفتارهایش باز می‌کند.

دعای کمیل با تسبیح رحمت فراگیر خداوند آغاز می‌شود و سپس با دقتی روان‌شناختی به آثار شوم گناهان اشاره می‌کند: گناهانی که پرده‌های حیا را می‌درند، گناهانی که بدبختی می‌آورند، گناهانی که نعمت‌ها را دگرگون می‌سازند و گناهانی که مانع استجابت دعا می‌شوند. این دعا چشم انسان را به عواقب درونی رفتارهایش باز می‌کند.

در زیباترین فراز این مناجات، بنده فراتر از ترس از جهنم یا طمع بهشت، با زبان محبت با خدا سخن می‌گوید: «گیرم که بر عذاب تو صبر کنم، چگونه بر دوری از تو شکیبایی ورزم؟ و گیرم که بر گرمای آتشت تاب آورم، چگونه به روی نگریستن به کرامتت را نادیده بگیرم؟» این یعنی رسیدن به مرتبه عبادت آزادگان که انگیزه آن نه ترس است و نه سود، بلکه عشق خالص به معبود است.

در زیباترین فراز این مناجات، بنده فراتر از ترس از جهنم یا طمع بهشت، با زبان محبت با خدا سخن می‌گوید: «گیرم که بر عذاب تو صبر کنم، چگونه بر دوری از تو شکیبایی ورزم؟ و گیرم که بر گرمای آتشت تاب آورم، چگونه به روی نگریستن به کرامتت را نادیده بگیرم؟» این یعنی رسیدن به مرتبه عبادت آزادگان که انگیزه آن نه ترس است و نه سود، بلکه عشق خالص به معبود است.