خطبه حضرت زینب(س) در شام

یزید در اوج سرمستی قدرت، اسیران اهل‌بیت(ع) را با زنجیر وارد کاخ اشرافی خود کرد. او در حضور سفیران کشورهای مختلف با چوب‌دستی بر لبان مبارک حضرت امام حسین(ع) می‌زد و با خواندن اشعاری از کینه‌های بدر، مست پیروزی ظاهری بود. همگان مرعوب هیبت تخت پادشاهی شده بودند و هیچ‌کس جرأت سخن گفتن نداشت.

یزید در اوج سرمستی قدرت، اسیران اهل‌بیت(ع) را با زنجیر وارد کاخ اشرافی خود کرد. او در حضور سفیران کشورهای مختلف با چوب‌دستی بر لبان مبارک حضرت امام حسین(ع) می‌زد و با خواندن اشعاری از کینه‌های بدر، مست پیروزی ظاهری بود. همگان مرعوب هیبت تخت پادشاهی شده بودند و هیچ‌کس جرأت سخن گفتن نداشت.

ناگهان حضرت زینب(س) از میان کاروان برخاستند؛ با وقاری حیرت‌انگیز زبان به مدح خدا گشودند و با صلابت خطاب به یزید فرمودند: ای یزید! آیا گمان کردی چون راه‌ها را بر ما بستی و ما را به اسیری کشاندی، ما نزد خدا خوار و تو ارجمندی؟! آیات قرآن را بر سرش کوبیدند و به او یادآور شدند که نیاکانش آزادشدگان (طلقاء) به دست پیامبر اکرم(ص) در فتح مکه بوده‌اند.

ناگهان حضرت زینب(س) از میان کاروان برخاستند؛ با وقاری حیرت‌انگیز زبان به مدح خدا گشودند و با صلابت خطاب به یزید فرمودند: ای یزید! آیا گمان کردی چون راه‌ها را بر ما بستی و ما را به اسیری کشاندی، ما نزد خدا خوار و تو ارجمندی؟! آیات قرآن را بر سرش کوبیدند و به او یادآور شدند که نیاکانش آزادشدگان (طلقاء) به دست پیامبر اکرم(ص) در فتح مکه بوده‌اند.

حضرت زینب(س) در فرازی شگفت‌انگیز که تا امروز بر تارک تاریخ می‌درخشد فرمودند: «ای یزید، هر چه مکر داری به کار گیر و نهایت تلاشت را بکن؛ به خدا سوگند هرگز نخواهی توانست یاد ما را در دل‌ها محو کنی و وحی الهی ما را بمیرانی!» این خطبه چنان ورق را برگرداند که حتی همسر یزید به سوگ نشست و حکومت اموی مجبور شد کاروان را با احترام به مدینه بازگرداند.

حضرت زینب(س) در فرازی شگفت‌انگیز که تا امروز بر تارک تاریخ می‌درخشد فرمودند: «ای یزید، هر چه مکر داری به کار گیر و نهایت تلاشت را بکن؛ به خدا سوگند هرگز نخواهی توانست یاد ما را در دل‌ها محو کنی و وحی الهی ما را بمیرانی!» این خطبه چنان ورق را برگرداند که حتی همسر یزید به سوگ نشست و حکومت اموی مجبور شد کاروان را با احترام به مدینه بازگرداند.