دعای عرفه امام حسین(ع)

در عصر روز عرفه، در سرزمینی که حاجیان گرد هم آمده بودند، حضرت سیدالشهدا امام حسین(ع) با جمعی از خاندان و یاران خویش از چادرها بیرون آمدند. ایشان در دامنه جبل‌الرحمه در کمال فروتنی بر خاک ایستادند، دست‌ها را به سوی آسمان برافراشتند و در حالی که اشک از چشمان مبارکشان مانند باران فرو می‌ریخت، عمیق‌ترین نجواهای توحیدی را آغاز فرمودند.

در عصر روز عرفه، در سرزمینی که حاجیان گرد هم آمده بودند، حضرت سیدالشهدا امام حسین(ع) با جمعی از خاندان و یاران خویش از چادرها بیرون آمدند. ایشان در دامنه جبل‌الرحمه در کمال فروتنی بر خاک ایستادند، دست‌ها را به سوی آسمان برافراشتند و در حالی که اشک از چشمان مبارکشان مانند باران فرو می‌ریخت، عمیق‌ترین نجواهای توحیدی را آغاز فرمودند.

امام حسین(ع) در بخش‌های نخست دعا، با شگفتی به توصیف الطاف خداوند از دوران جنینی، سلامت استخوان‌ها، رگ‌ها، پرده‌های چشم، اعصاب و زبان می‌پردازند. این شکرگزاری دقیق نشان می‌دهد که انسان چگونه غرق در دریایی از موهبت‌های نادیده است و اگر عمری را به سپاس بگذارند، حتی شکر یکی از این نعمت‌های پنهان تن را ادا نتواند کرد.

امام حسین(ع) در بخش‌های نخست دعا، با شگفتی به توصیف الطاف خداوند از دوران جنینی، سلامت استخوان‌ها، رگ‌ها، پرده‌های چشم، اعصاب و زبان می‌پردازند. این شکرگزاری دقیق نشان می‌دهد که انسان چگونه غرق در دریایی از موهبت‌های نادیده است و اگر عمری را به سپاس بگذارند، حتی شکر یکی از این نعمت‌های پنهان تن را ادا نتواند کرد.

در اوج دعا، سخن از معرفت حضوری به میان می‌آید: پروردگارا! کی غایب بوده‌ای تا به دلیلی نیاز داشته باشی که تو را بنمایاند؟ کور باد چشمی که تو را مراقب و حاضر بر خود نبیند! دعای عرفه به انسان می‌آموزد که خدا نیازی به جست‌وجو در دوردست‌ها ندارد، بلکه او نزدیک‌تر از هر موجودی به جان آدمی است.

در اوج دعا، سخن از معرفت حضوری به میان می‌آید: پروردگارا! کی غایب بوده‌ای تا به دلیلی نیاز داشته باشی که تو را بنمایاند؟ کور باد چشمی که تو را مراقب و حاضر بر خود نبیند! دعای عرفه به انسان می‌آموزد که خدا نیازی به جست‌وجو در دوردست‌ها ندارد، بلکه او نزدیک‌تر از هر موجودی به جان آدمی است.