کعبه

قرآن کریم می‌فرماید: «نخستین خانه‌ای که برای مردم قرار داده شد، همان است که در مکه قرار دارد؛ پربرکت و مایه هدایت جهانیان». کعبه به شکل یک مکعب ساده از سنگ‌های کوهستان ساخته شده است. این سادگی معمارانه پیام بزرگی دارد؛ اینکه عظمت خانه خدا در تجملات و زرق‌وبرق نیست، بلکه در اخلاص و توحید نابی است که از دل آن به آسمان پر می‌کشد.

یکی از درخشان‌ترین و شگفت‌انگیزترین فرازهای تاریخ کعبه، ولادت حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) در دل این خانه است. هنگامی که بانو فاطمه بنت اسد(س) در اوج دردهای وضع حمل به پای دیوار کعبه آمد، به اعجاز پروردگار دیوار شکافته شد و ایشان وارد کعبه شدند و سه روز مهمان مائده‌های غیبی بودند. این رخداد انحصاری، شرافتی ابدی به حریم کعبه بخشید که برای هیچ انسان دیگری در تاریخ تکرار نشد.

در طول قرن‌های جاهلیت، مشرکان قریش کعبه را با صدها بت آلوده ساختند. با فتح مکه، پیامبر اکرم(ص) به همراه حضرت علی(ع) وارد خانه شدند و تمام بت‌ها را سرنگون کردند. از آن روز تا ابد، کعبه پایگاه توحید خالص ماند؛ کانونی که تمام مسلمانان در هر کجای جهان، روزی پنج بار رو به سوی آن به سجده می‌افتند.