حجرالاسود

حجرالاسود سنگی مقدس و باستانی است که در زاویه شرقی کعبه نصب شده است. در روایات آمده که این سنگ در آغاز گوهری سپید و درخشان از بهشت بود که با حضرت آدم(ع) فرود آمد و عهدنامه بندگی انسان با خدا در آن به ودیعت نهاده شد؛ اما با گذشت هزاره‌ها و تماس گناهکاران و غبار شرک تیره گشت و به سنگ سیاه (حجرالاسود) شهرت یافت.

حجرالاسود سنگی مقدس و باستانی است که در زاویه شرقی کعبه نصب شده است. در روایات آمده که این سنگ در آغاز گوهری سپید و درخشان از بهشت بود که با حضرت آدم(ع) فرود آمد و عهدنامه بندگی انسان با خدا در آن به ودیعت نهاده شد؛ اما با گذشت هزاره‌ها و تماس گناهکاران و غبار شرک تیره گشت و به سنگ سیاه (حجرالاسود) شهرت یافت.

پیش از بعثت، هنگامی که پیامبر(ص) ۳۵ ساله بودند، سیل کعبه را ویران کرد و قبایل قریش آن را بازسازی کردند. در هنگام نصب حجرالاسود، هر قبیله‌ای می‌خواست این افتخار بزرگ به نام خودش ثبت شود؛ کار به شمشیر کشیدن و تشت خون کشید! قرار گذاشتند نخستین کسی که از در مسجد وارد شد داوری کند؛ محمد امین(ص) وارد شدند. ایشان ردای خویش را پهن کردند، سنگ را میان آن نهادند و فرمودند رئیس هر قبیله گوشه‌ای از عبا را بگیرد و بالا بیاورد؛ سپس خود سنگ را بر دیوار نهادند و فتنه‌ای بزرگ را با درایت خاموش ساختند.

پیش از بعثت، هنگامی که پیامبر(ص) ۳۵ ساله بودند، سیل کعبه را ویران کرد و قبایل قریش آن را بازسازی کردند. در هنگام نصب حجرالاسود، هر قبیله‌ای می‌خواست این افتخار بزرگ به نام خودش ثبت شود؛ کار به شمشیر کشیدن و تشت خون کشید! قرار گذاشتند نخستین کسی که از در مسجد وارد شد داوری کند؛ محمد امین(ص) وارد شدند. ایشان ردای خویش را پهن کردند، سنگ را میان آن نهادند و فرمودند رئیس هر قبیله گوشه‌ای از عبا را بگیرد و بالا بیاورد؛ سپس خود سنگ را بر دیوار نهادند و فتنه‌ای بزرگ را با درایت خاموش ساختند.

در احکام حج، هر یک از هفت دور طواف کعبه از برابر حجرالاسود آغاز و به همان نقطه ختم می‌شود. لمس کردن و بوسیدن آن (استلام) مستحب مؤکد است و زائر هنگام اشاره به آن زمزمه می‌کند: «أَمَانَتِي أَدَّيْتُهَا وَ مِيثَاقِي تَعَاهَدْتُهُ»؛ یعنی امانتم را ادا کردم و پیمان بندگی با خدایم را تازه نمودم.

در احکام حج، هر یک از هفت دور طواف کعبه از برابر حجرالاسود آغاز و به همان نقطه ختم می‌شود. لمس کردن و بوسیدن آن (استلام) مستحب مؤکد است و زائر هنگام اشاره به آن زمزمه می‌کند: «أَمَانَتِي أَدَّيْتُهَا وَ مِيثَاقِي تَعَاهَدْتُهُ»؛ یعنی امانتم را ادا کردم و پیمان بندگی با خدایم را تازه نمودم.