حضرت آدم(ع)

داستان حضرت آدم(ع) با یک گفت‌وگوی مهم در آسمان شروع میشه؛ وقتی خداوند به فرشتگان فرمودند می‌خواهم در زمین جانشینی قرار دهم. فرشتگان پرسیدند آیا کسی را می‌آفرینی که در زمین فساد و خونریزی کند؟ اما پاسخ خداوند نشون داد که حقیقت انسان فراتر از این حرف‌هاست: «من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید».

خداوند حقیقت نام‌ها و اسرار آفرینش (علم اسماء) رو به حضرت آدم(ع) تعلیم دادند؛ دانشی عمیق که حتی ملائکه هم توان درکش رو نداشتند. بعد از این ماجرا، فرمان سجده در برابر این آفرینش باشکوه صادر شد. همه فرشتگان سر تعظیم فرود آوردند جز ابلیس که گرفتار تکبر شد و گفت من از آتشم و او از گل، و به همین خاطر برای همیشه رانده شد.

حضرت آدم(ع) و حضرت حوا(س) در بهشت ساکن شدند و فقط از یک درخت منع شدند. اما شیطان با سوگند دروغ اون‌ها رو وسوسه کرد. بلافاصله بعد از این غفلت، حضرت آدم(ع) با کلماتی الهی توبه کردند و خداوند با مهر توبه‌شون رو پذیرفتند. هبوط به زمین نه برای تحقیر، بلکه آغازی برای شکوفایی اراده و مأموریت ساختن دنیا بود.