هبوط آدم و حوا

حضرت آدم(ع) و حضرت حوا(س) در بهشتی پر از نعمت ساکن شدند و از تمام گوارایی‌ها بهره‌مند بودند؛ تنها از نزدیک شدن به یک درخت منع شدند تا خویشتن‌داری خود را تمرین کنند. اما ابلیس که کینه این آفرینش را در دل داشت، با چهره‌ای خیرخواهانه وارد شد و قسم دروغ یاد کرد که اگر از این درخت بچشید فرشته می‌شوید و جاودانه خواهید ماند.

با چشیدن میوه درخت ممنوعه، حجاب تن کنار رفت و آنان متوجه برهنگی خود شدند و با شتاب از برگ‌های درختان بهشتی برای پوشش خود استفاده کردند. این رخداد نشان داد که نافرمانی و غفلت، نخستین اثری که بر روح و جسم می‌گذارد، از بین رفتن آرامش و پدیدار شدن شرم است.

آدم و حوا بی‌درنگ به پیشگاه خداوند ناله زدند و به خطای خود اعتراف کردند: «پروردگارا ما به خود ستم کردیم و اگر ما را نبخشی زیانکار خواهیم بود». خداوند توبه آنان را پذیرفتند و فرمان هبوط به زمین صادر شد؛ هبوطی که مجازات نبود، بلکه آغاز دوره شکوفایی استعدادهای انسان و رسیدن به قرب الهی با کار، رنج و عبادت بر بستر زمین بود.