آفرینش انسان و سرپیچی ابلیس

داستان انسان با یک تصمیم بزرگ در عالم بالا آغاز شد. خداوند از گِل خشکیده کالبد انسان را آفریدند و وقتی از روح ویژه خود در آن دمیدند، به ملائکه فرمان دادند که در برابر این شاهکار آفرینش سجده کنند. انسان موجودی بود که با اختیار و ظرفیت شناخت تمام نام‌های الهی بر زمین فرود می‌آمد تا آیینه صفات پروردگار باشد.

همه فرشتگان در کمال خشوع و فرمان‌برداری به سجده افتادند؛ تنها ابلیس که سال‌ها در جمع مقربان عبادت کرده بود، ایستاد و سر فرود نیاورد. خداوند از او پرسیدند: چه چیز تو را از سجده بازداشت؟ ابلیس با تکبر پاسخ داد: من از او بهترم؛ مرا از آتش آفریدی و او را از گِل! این خودبزرگ‌بینی نخستین گناه و بذر گمراهی در کائنات شد.

خداوند ابلیس را از مقام قرب اخراج کردند و او رجیم (رانده‌شده) نام گرفت. شیطان از خداوند تا روز رستاخیز مهلت خواست تا ثابت کند انسان‌ها شاکر نخواهند بود، اما پاسخ شنید که بر بندگان مخلص من هیچ تسلطی نخواهی داشت. این داستان یادآوری می‌کند که تکبر چگونه می‌تواند هزاران سال عبادت را در یک لحظه بر باد دهد.