جنگ بدر کبری

ببینید، ماجرا این بود که قریش وقتی مسلمونا به مدینه فرار کردن، هرچی خونه و زندگی داشتن رو بالا کشید و فروخت! پیامبر اکرم(ص) هم برای اینکه حق مردم رو پس بگیرن و یه گوشمالی اقتصادی به اشراف مکه بدن، رفتن سراغ کاروان تجاری بزرگ قریش به سرپرستی ابوسفیان. ابوسفیان زرنگی کرد و از بیراهه ساحل فرار کرد، اما اشراف مکه که زیادی مغرور بودن، گفتن مگه میشه یه مشت فراری جلوی ما قد علم کنن؟ لشکری هزار نفره راه انداختن سمت بدر تا به خیال خودشون دخل مدینه رو یه بار برای همیشه بیارن.

مسلمونا هیچی ساز و برگ نداشتن؛ حتی اسب کم بود و نوبتی سوار شتر می‌شدن! ولی عوضش دل‌هاشون یکی بود. اولش رسم بود پهلوونا بیان رجز بخونن؛ حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) و حضرت حمزه(ع) رفتن وسط و توی همون چند دقیقه اول، کله‌گنده‌های قریش مثل عتبه و ولید رو انداختن زمین! همین اول کاری روحیه مکه داغون شد. بعدش هم پیامبر اکرم(ص) با یه نقشه‌کشی تمیز و بستن آب چاه‌ها به روی دشمن، کاری کردن که اون ارتش شلوغ و بی‌نظم قریش حسابی گیج بشه و فرار رو بر قرار ترجیح بده.

بدر فقط یه برد نظامی ساده نبود؛ یه زلزله سیاسی راه انداخت! بعد اون روز، کل شبه‌جزیره فهمید با مدینه نمیشه شوخی کرد. اما قشنگ‌ترین جای داستان رفتار پیامبر اکرم(ص) با اسیرا بود؛ ایشون فرمودن هر اسیری که بلده بخونه و بنویسه، اگه به ۱۰ تا بچه مدینه‌ای سواد یاد بده آزاده! ببینید چقدر نگاه اسلام قشنگه؛ وسط اون جنگ و خونریزی، علم و سواد میشه بهای آزادی آدم‌ها.