حر بن یزید ریاحی

حر بن یزید با هزار سوار مأمور شد تا مانع ورود امام حسین(ع) به کوفه یا بازگشت ایشان به مدینه شود. با این حال، وقتی دو سپاه در اوج تشنگی به هم رسیدند، امام حسین(ع) حتی اسب‌های سپاه حر را هم سیراب کردند. هنگام نماز، حر با احترام تمام، پشت سر امام حسین(ع) به نماز ایستاد که نشان از تهی نبودن قلبش از حیا و ادب داشت.

صبح دهم محرم وقتی دید عمر بن سعد واقعاً قصد کشتن نواده رسول خدا(ص) را دارد، دگرگون شد. یکی از یارانش پرسید: چرا بر خود می‌لرزی؟ حر پاسخ داد: «به خدا سوگند خود را میان بهشت و جهنم می‌بینم و به خدا سوگند جز بهشت را برنمی‌گزینم، حتی اگر پاره‌پاره شوم و در آتش بسوزم!»

حر سپر را وارونه کرد و با چشمان اشک‌بار به خیمه‌ها آمد و گفت: ای فرزند رسول خدا، من راه را بر تو بستم، آیا برای من توبه‌ای هست؟ امام با آغوش باز او را پذیرفتند. حر به میدان رفت و با شجاعت کم‌نظیری جنگید تا به شهادت رسید. امام بر بالینش نشستند، خون از چهره‌اش پاک کردند و دستمالی بر سرش بستند و فرمودند: تو همانند نامت در دنیا و آخرت آزادی.