حضرت عباس بن علی(ع)

حضرت اباالفضل العباس(ع) از مادری شجاع و متقی چون ام‌البنین(س) متولد شدند که همواره به فرزندانش یاد می‌داد خادم و یاور فرزندان فاطمه(س) باشند. عباس(ع) در کنار پدرش امیرالمؤمنین(ع) فنون رزم و معرفت را آموخت و چنان در زیبایی صورت و سیرت درخشید که به او قمر بنی‌هاشم (ماه خاندان هاشم) می‌گفتند.

شمر بن ذی‌الجوشن به دلیل خویشاوندی قبیله‌ای با مادر حضرت عباس، در شب عاشورا برای او و برادرانش امان‌نامه آورد تا از حسین(ع) دست بکشند. حضرت عباس(ع) با خشم و صلابت فریاد زدند: «نفرین بر تو و امان‌نامه‌ات! آیا به ما امان می‌دهی در حالی که فرزند رسول خدا(ص) در محاصره است؟» و نشان دادند وفاداری قیمت ندارد.

در روز عاشورا با ناله تشنگی کودکان، عباس(ع) مشک را برگرفت و صف دشمن را تا فرات شکافت. هنگامی که مشتی آب برداشت تا بنوشد، به یاد لبان خشکیده برادرش حسین(ع) افتاد و آب را بر روی آب ریخت. در راه بازگشت، هر دو دستش قطع شد، تیر بر مشک نشست و با عمود آهن بر فرقش زدند، اما تا آخرین نفس به عشق مولایش استقامت کرد.