تاسوعا و عاشورا

نهم محرم‌الحرام روزی بود که شمر بن ذی‌الجوشن با لشکری تازه وارد کربلا شد و حلقه محاصره خیمه‌ها تنگ‌تر گشت. شمر امان‌نامه‌ای برای حضرت عباس(ع) آورد تا او را از برادرش جدا کند؛ اما قمر بنی‌هاشم با غیرت علوی امان‌نامه را رد کرد. عصر تاسوعا لشکر دشمن آماده حمله شد، اما امام حسین(ع) به برادرش فرمود: «عباس جان! به سوی آنان برو و اگر می‌توانی امشب را مهلت بگیر تا به نماز، تلاوت قرآن و مناجات بپردازیم؛ چرا که خدا می‌داند من چقدر نماز و قرآن را دوست دارم».

روز دهم محرم، تابلوی بی‌نظیر حماسه و مظلومیت بود. از بامداد تا غروب، یاران وفادار امام یکی پس از دیگری اذن میدان گرفتند و با شجاعت جان فدا کردند؛ از پیرمردان سپیدمویی چون حبیب بن مظاهر تا جوانانی چون علی‌اکبر و قاسم(ع). امام حسین(ع) در برابر انبوه شمشیرها خطبه خواند و فریاد هیهات منا الذلة را سر داد و نشان داد که مرگ با عزت برتر از زندگی در سایه ذلت است.

با شهادت مظلومانه سیدالشهدا(ع)، خیمه‌ها به آتش کشیده شد و کاروان اسیران با هدایت حضرت زینب کبری(س) و امام سجاد(ع) رسالت پیام‌رسانی را آغاز کردند. تاسوعا و عاشورا قرن‌هاست که مشعل غیرت، ظلم‌ستیزی و ایثار را در جان انسان‌های آزاده جهان فروزان نگاه داشته است.