حبیب بن مظاهر

حبیب بن مظاهر اسدی از یاران پاکباخته‌ای بود که محضر پیامبر اکرم(ص) و امیرالمؤمنین(ع) را درک کرده بود و علم منایا و بلایا (شناخت فتنه‌ها و حوادث آینده) را از حضرت علی(ع) آموخته بود. وقتی نامه امام حسین(ع) به دستش در کوفه رسید، بی‌درنگ همسرش او را تشویق کرد و حبیب پنهانی از محاصره ماموران ابن‌زیاد گریخت و خود را به کاروان امام رساند.

حبیب در کربلا وقتی تنهایی و غربت امام حسین(ع) را دید، از امام اجازه گرفت و شبانه به میان قبیله بنی‌اسد در نزدیکی فرات رفت و آنان را به یاری نواده رسول خدا فراخواند. ده‌ها نفر به راه افتادند، اما جاسوسان عمر بن سعد با حمله نظامی مانع رسیدن آنان شدند و حبیب با قلبی اندوهگین بازگشت.

در ظهر عاشورا هنگامی که امام حسین(ع) خواستند نماز بخوانند، حبیب برای اقامه نماز خط دفاعی تشکیل داد. او تا آخرین نفس با شجاعتی باورنکردنی در سن ۷۵ سالگی جنگید تا به شهادت رسید. امام حسین(ع) بر بالینش نشستند و با اندوه فرمودند: «عِندَ اللهِ أَحْتَسِبُ نَفْسی وَ حُماةَ أَصْحابی»؛ پاداش فداکاری خود و یاران حامی‌ام را از خدا می‌طلبم.