فتح مکه

فتح مکه

روزی که پیامبر اکرم(ص) بدون ریختن یه قطره خون وارد مکه شدن و با یه عفو عمومی، کعبه رو از بت‌ها پاک کردن

۱ دقیقه مطالعه

در یک نگاه

گروه
تاریخ و رویدادهای اسلامی
دسته
جنگ‌های صدر اسلام
کی اتفاق افتاد؟
ماه رمضان سال ۸ هجری
کجا بود؟
شهر مکه مکرمه و حریم کعبه
تعداد سپاه مسلمونا
۱۰ هزار نفر نیروی مجهز
خونریزی و تلفات
تقریباً صفر؛ تسلیم کامل بدون درگیری
تهش چی شد؟
شکستن بت‌ها و اعلام عفو عمومی برای همه اهل مکه

قریش زد زیر قولش، پیامبر(ص) هم رفتن برای فتح!

قریش با حمله به قبیله‌ای که با مسلمونا هم‌پیمان بودن، پیمان صلح حدیبیه رو شکست. پیامبر اکرم(ص) هم گفتن دیگه وقتشه پرونده شرک بسته بشه. ایشون طوری بی‌سر و صدا یه ارتش ۱۰ هزار نفری رو راه انداختن که وقتی شبونه پشت کوه‌های مکه ۱۰ هزار تا مشعل روشن شد، اهل مکه از وحشت کپ کردن!

ورود با سرِ خمیده و اعلام بخشش عمومی

پیامبر اکرم(ص) نه مثل پادشاه‌های فخرفروش، بلکه با تواضع کامل طوری که سرشون روی یال شتر خم شده بود وارد مکه شدن. اشراف قریش که یاد شکنجه‌هاشون افتاده بودن می‌لرزیدن؛ اما پیامبر رحمت(ص) فرمودن: امروز روز انتقام نیست، امروز روز رحمته؛ همه‌تون آزادید (أنتم الطّلقاء)!

پایین کشیدن بت‌ها و اذان بلال روی بام کعبه

پیامبر اکرم(ص) با همراهی حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) رفتن توی حریم کعبه و دونه‌دونه ۳۶۰ تا بت سنگی و چوبی رو سرنگون کردن تا کعبه دوباره خونه خدای یکتا بشه. بعد هم به جناب بلال حبشی که یه روزی زیر آفتاب مکه شکنجه می‌شد فرمودن برو بالای کعبه و اذان بگو؛ تصویری که پیروزی انسانیت بر جهل رو ثبت کرد.

چند نکته جالب

  1. ۱پیامبر اکرم(ص) خونه ابوسفیان رو که دشمن اصلی بود پناهگاه امن اعلام کردن تا جلوی لجبازی و خونریزی رو بگیرن.
  2. ۲وقتی یه عده شعار دادن امروز روز جنگه، پیامبر اکرم(ص) فرمودن نه، الیوم یوم المرحمة؛ امروز روز مهربانیه.
  3. ۳توی فتح مکه حتی یه دونه خونه هم غارت نشد.

سوالات رایج درباره‌ی فتح مکه

آیا توی فتح مکه اصلاً درگیری و جنگ شد؟

جز یه برخورد کوچیک با چند نفر آدم تندرو، شهر در اوج آرامش و بدون خونریزی تسلیم شد.

چرا پیامبر اکرم(ص) همه دشمنا رو بخشیدن؟

چون هدف اسلام انتقام‌کشی نبود، پیامبر اکرم(ص) با بخشش دل‌ها رو فتح کردن تا همه با عشق مسلمون بشن.

منابع این دانستنی

  • سیره ابن هشام، جلد ۴، ص ۳۹ تا ۸۳
  • تاریخ طبری، جلد ۳، ص ۵۳ تا ۶۸
  • المغازی واقدی، جلد ۲، ص ۷۸۰ تا ۸۴۰