جنگ خندق (احزاب)

قریش، سران یهود بنی‌نضیر و قبیله‌های گردن‌کلفت بیابونی دور هم جمع شدن و گفتن: تا کی یکی‌یکی بجنگیم؟ بیاین با هم متحد بشیم و یه ارتش ده هزار نفری راه بندازیم تا مدینه رو با خاک یکسان کنیم! ده هزار نفر توی اون زمان یه رقم وحشتناک بود و وقتی خبرش رسید به مدینه، دل خیلی‌ها لرزید.

مدینه از سه طرف با نخلستان و سنگلاخ قفل بود و فقط شمالش دشت باز بود. جناب سلمان فارسی(رض) اومدن پیش پیامبر اکرم(ص) و گفتن: ما توی ایران رسم داشتیم وقتی دشمن زیاد بود، دور شهرمون خندق می‌کَندیم! پیامبر اکرم(ص) ایده رو خیلی پسندیدن. بیست روز تمام، مسلمونا شبانه‌روز عرق ریختن و خود پیامبر اکرم(ص) هم پابه‌پای بقیه کلنگ زدن تا یه خندق عمیق و پهن کَنده شد که هیچ اسب‌سواری نتونه از روش بپره.

دشمن وقتی رسید پشت خندق، دهنش از تعجب باز موند! اصلاً انتظار چنین چیزی رو نداشتن. فقط عمرو بن عبدود که یه جنگجوی هیکلی و وحشتناک بود تونست بپره این‌ور و مبارز طلبید؛ حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) با یه نبرد تاریخی کارش رو ساختن. بعدش هم سرمای استخوان‌سوز، کمبود غذا و طوفان‌های شدیدی که چادرهای دشمن رو توی هوا چرخوند، باعث شد احزاب شبونه بار و بندیلشون رو ببندن و در برن!