علامه طباطبایی

سید محمدحسین طباطبایی پس از سال‌ها تحصیل فلسفه و عرفان در نجف اشرف نزد استادانی چون میرزای نائینی و سید علی قاضی، به دلیل تنگنای شدید مالی به زادگاهش تبریز برگشت و ده سال در روستای شادآباد کشاورزی کرد. اما عطش خدمت به دین او را به قم کشاند؛ جایی که در آن زمان فلسفه و تفسیر غریب بود. او با شهامت کلاس تفسیر قرآن و تدریس کتاب اسفار را دایر کرد.

علامه متوجه شد که قرآن خود نور روشنگر است و نباید آن را در بند نظرات محدود بشری حبس کرد. او روش اجتهادی «تفسیر قرآن با قرآن» را زنده کرد؛ یعنی ابهام یک آیه را با درخشش آیه‌ای دیگر روشن ساخت. او بیست سال قلم زد تا دوره ۲۰ جلدی «المیزان» متولد شد؛ اثری که اقیانوسی از فلسفه، جامعه‌شناسی، تاریخ و اخلاق را در خود دارد.

جلسات علمی علامه با هانری کربن، فیلسوف و اسلام‌شناس برجسته فرانسوی، پنجره‌ای نو برای شناساندن حقیقت تشیع به غرب گشود. علامه با وجود آن مقام عظیم علمی، نمونه مجسم تواضع بود؛ هرگز در مجالس به خود اجازه نمی‌داد سخن کسی را قطع کند و در برابر نام ائمه(ع) سراپا ادب و اشک می‌شد.