علامه حلی

علامه حلی در شهر حله عراق، کانون پررونق علم، متولد شد. هوش و گیرایی او چنان بود که پیش از رسیدن به سن تکلیف، تمام علوم زمانه از ریاضی و کلام تا فقه و منطق را آموخت و به مقام اجتهاد رسید. خواجه نصیرالدین طوسی درباره او می‌گفت: «او استادی خردسال است که دریایی از حکمت در سینه دارد».

سلطان محمد خدابنده پادشاه ایلخانی پس از یک مسئله طلاق و اختلاف با فقهای اهل‌سنت، علمای بزرگ را دعوت کرد. علامه حلی با کفش‌های خود زیر بغل وارد مجلس پادشاه شد و در پاسخی هوشمندانه به اعتراض حاضران، تاریخ جعل غصب حق و شجاعت فکری اهل‌بیت(ع) را مطرح کرد و چنان با منطق و آیات سخن گفت که پادشاه شیعه شد و سکه‌ها به نام دوازده امام(ع) ضرب گردید.

پادشاه به خاطر شیفتگی به دانش علامه، دستور داد مدرسه‌ای خیمه‌ای و متحرک بسازند تا هرجا لشکر حرکت می‌کند، علامه حلی همراه پادشاه باشد و کلاس‌های تدریس فلسفه و فقه برقرار بماند. علامه صدها کتاب در ریاضی، کلام و فقه تألیف کرد و نهاد استنباط اجتهادی را تکامل بخشید.