داستان یوسف و زلیخا

یوسف(ع) پس از رهایی از چاه، وارد قصر عزیز مصر شد و با امانت‌داری و ادب رشد کرد. با گذشت سال‌ها، جمال بی‌نظیر و سیرت پاک او چنان درخشید که همسر عزیز مصر شیفته او شد و تمام هوش و حواسش را باخت.

یوسف(ع) پس از رهایی از چاه، وارد قصر عزیز مصر شد و با امانت‌داری و ادب رشد کرد. با گذشت سال‌ها، جمال بی‌نظیر و سیرت پاک او چنان درخشید که همسر عزیز مصر شیفته او شد و تمام هوش و حواسش را باخت.

روزی درهای کاخ بسته شد و بانو او را به گناه فراخواند. در شرایطی که هیچ راه فرار ظاهری نبود، یوسف(ع) با روحی پولادین فریاد زد: «پناه بر خدا! پروردگارم به من نیکی کرده و ستمکاران هرگز رستگار نمی‌شوند». او به سوی درهای بسته دوید؛ بانو پیراهنش را از پشت کشید و پاره کرد. درست پشت در، عزیز مصر ایستاده بود!

روزی درهای کاخ بسته شد و بانو او را به گناه فراخواند. در شرایطی که هیچ راه فرار ظاهری نبود، یوسف(ع) با روحی پولادین فریاد زد: «پناه بر خدا! پروردگارم به من نیکی کرده و ستمکاران هرگز رستگار نمی‌شوند». او به سوی درهای بسته دوید؛ بانو پیراهنش را از پشت کشید و پاره کرد. درست پشت در، عزیز مصر ایستاده بود!

شاهدی از خاندان بانو داوری کرد: اگر پیراهن از جلو پاره شده زن راست می‌گوید و اگر از پشت سر پاره شده یوسف راستگوست؛ بدین ترتیب پاکدامنی یوسف ثابت شد. با بالا گرفتن وسوسه‌ها در میان زنان اشراف مصر، یوسف(ع) دست به دعا برداشت: «پروردگارا، زندان برای من محبوب‌تر از گناهی است که مرا بدان می‌خوانند» و سال‌ها غربت زندان را بر لذت زودگذر ترجیح داد.

شاهدی از خاندان بانو داوری کرد: اگر پیراهن از جلو پاره شده زن راست می‌گوید و اگر از پشت سر پاره شده یوسف راستگوست؛ بدین ترتیب پاکدامنی یوسف ثابت شد. با بالا گرفتن وسوسه‌ها در میان زنان اشراف مصر، یوسف(ع) دست به دعا برداشت: «پروردگارا، زندان برای من محبوب‌تر از گناهی است که مرا بدان می‌خوانند» و سال‌ها غربت زندان را بر لذت زودگذر ترجیح داد.