حضرت نوح(ع)

حضرت نوح(ع) صدها سال در میان قوم خود شب و روز سخن گفتند، اندرز دادند و به یکتاپرستی دعوت فرمودند. اما اشراف قوم نه تنها نشنیدند، بلکه انگشت در گوش‌هایشان فرو می‌کردند و یاران مؤمن ایشان رو فرودستان جامعه می‌نامیدند و تحقیر می‌کردند.

وقتی امیدی به هدایت باقی نماند، خداوند به حضرت نوح(ع) فرمان دادند که زیر نظر وحی کشتی بزرگی بسازند. این کار در دل بیابان و دور از دریا برای قوم بسیار مضحک به نظر می‌رسید و هر روز ایشان رو سرزنش می‌کردند؛ اما حضرت نوح(ع) با آرامش فرمودند: امروز شما ما را مسخره می‌کنید و فردا ما نظاره‌گر سرانجام شما خواهیم بود.

با جوشیدن آب از تنور و بارش سیل‌آسای آسمان، طوفان آغاز شد. حضرت نوح(ع) مؤمنان و جفتی از هر حیوان رو سوار کردند. در اوج امواج، ایشان با مهر پدرانه فرزندشان کنعان رو صدا زدند که با ما سوار شو؛ اما او به کوه پناه برد و غرق شد تا معلوم بشه پیوند عقیده بالاتر از خویشاوندی نسبیه.