حضرت محمد(ص)

حضرت محمد(ص) پیش از تولد، پدر بزرگوارشان عبدالله را از دست دادند و در شش سالگی نیز مادر گرامی‌شان بانو آمنه از دنیا رفتند. ایشان در آغوش عبدالمطلب و سپس ابوطالب(ع) پرورش یافتند. در دوران جوانی چنان به درستی و امانت شناخته می‌شدند که همگان ایشان را محمد امین می‌نامیدند و در اختلافات قبایل، داوری ایشان را با جان و دل می‌پذیرفتند.

در چهل سالگی با نزول نخستین آیات سوره علق در غار حرا به پیامبری مبعوث شدند. سیزده سال شکنجه، محاصره اقتصادی در شعب ابی‌طالب و طعنه‌های مشرکان را به جان خریدند تا کرامت انسان و توحید را فریاد زنند. پیامبر(ص) هیچ‌گاه دست به خشونت نگشودند و با صبر و منطق دل‌های جویندگان حقیقت را جذب فرمودند.

پس از هجرت به مدینه، نخستین جامعه بر پایه قانون، عدالت اجتماعی و عقد برادری میان قبایل دشمن پدید آمد. ایشان در مدینه مسجدی ساختند که کانون آموزش، عدالت و حل دردهای مردم بود. در فتح مکه نیز با عفو عمومی نشان دادند که هدف پیامبری، تسخیر سرزمین‌ها نیست بلکه زنده کردن روح انسانیت و اخلاق است.