مسجدالنبی

با ورود شتر پیامبر اکرم(ص) به مدینه و زانو زدن در زمین دو کودک یتیم، پیامبر زمین را خریدند و فرمان ساخت مسجد را صادر فرمودند. خود رسول خدا(ص) پابه‌پای یاران خشت‌ها را بر دوش می‌کشیدند و سرود برادری می‌خواندند. مسجدی با دیوارهای گلی و ستون‌هایی از تنه درخت خرما ساخته شد که ساده‌ترین اما پرنفوذترین مرکز حکمرانی تاریخ بشر گشت.

مسجدالنبی تنها یک عبادتگاه نبود؛ بلکه پارلمان مشورتی مسلمانان، دادگاه حل اختلافات، ستاد پشتیبانی جنگ و مدرسه آموزش سواد بود. در گوشه‌ای از مسجد سکویی به نام «صُفّه» قرار داشت که پناهگاه یاران تهیدست و دانشمندی چون ابوذر و بلال بود و پیامبر اکرم(ص) شخصاً به معیشت و آموزش آنان رسیدگی می‌کردند.

امروزه با گذشت قرن‌ها، مسجدالنبی به یکی از بزرگ‌ترین و باشکوه‌ترین شاهکارهای معماری جهان بدل شده است. در دل این مسجد، «روضه شریفه» قرار دارد؛ فاصله‌ای میان منبر و خانه مطهر پیامبر(ص) که رسول خدا(ص) درباره‌اش فرمودند: «میان خانه من و منبرم، باغی از باغ‌های بهشت است»؛ مکانی لبریز از نور که زائران با اشک شوق در آن نماز می‌گزارند.