حضرت موسی(ع)

فرعون دستور داده بود تمام نوزادان پسر بنی‌اسرائیل را بکشند. مادر موسی(ع) با الهام الهی کودک را در صندوقی گذاشت و به آب نیل سپرد. دست قدرت خدا کاری کرد که همان آب، صندوق را درست به ساحل قصر فرعون رساند و همسر فرعون، آسیه(س)، مهر کودک را در دل گرفت و موسی(ع) در دربار دشمنش رشد یافت.

پس از سال‌ها هجرت به مدین و خدمت به حضرت شعیب(ع)، در بازگشت از کوه طور نوری دیدند. از دل درخت آتشی درخشید و پروردگار با ایشان سخن فرمودند: «اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ». موسی(ع) به همراه برادرشان هارون(ع) با دستان خالی اما مجهز به عصا و معجزه روشن وارد دربار طاغوت شدند تا آزادی بندگان مظلوم را مطالبه کنند.

ساحران دربار با دیدن معجزه عصا به سجده افتادند. هنگامی که موسی(ع) قوم بنی‌اسرائیل را به سوی رهایی حرکت دادند، سپاه فرعون از پشت سر رسید و دریا پیش رو بود. موسی(ع) عصا را به آب زدند و نیل شکافته شد؛ مؤمنان گذشتند و فرعون و لشکریانش در همان آب به کام نابودی فرورفتند.