جابر بن عبدالله انصاری

جابر در حالی که نوجوانی کم‌سن‌وسال بود، دست در دست پدرش عبدالله بن عمرو در عقبه با پیامبر اکرم(ص) بیعت کرد. پدرش در جنگ احد به شهادت رسید و جابر سرپرستی خواهرانش را به عهده گرفت. او در ۱۹ نبرد دوشادوش رسول خدا(ص) شمشیر زد و همواره محرم راز و راوی صادق احادیث اهل‌بیت(ع) بود.

پیامبر اکرم(ص) سال‌ها قبل دست بر شانه جابر نهادند و فرمودند: «ای جابر، تو آن‌قدر زنده می‌مانی تا فرزندی از نسل من به نام محمد بن علی (باقرالعلوم) را دیدار کنی؛ هرگاه او را دیدی سلام مرا به او برسان». جابر در اواخر عمر نابینا شده بود و در کوچه‌های مدینه می‌گشت و صدا می‌زد: یا باقرالعلم! تا اینکه سرانجام نوجوانی را در آغوش کشید و بوی پیامبر(ص) را استشمام کرد و سلام رسول خدا را ابلاغ نمود.

پس از فاجعه عاشورا، جابر با وجود نابینایی و کهنسالی، همراه با عطیه کوفی به سوی کربلا شتافت. او در نهر فرات غسل زیارت کرد، عطر بر خود زد و با گام‌های آهسته و اشک‌ریزان خود را به تربت مطهر امام حسین(ع) رساند، دست بر خاک نهاد و سه بار فریاد زد: یا حسین! و زیارت‌نامه‌ای تاریخی خواند که سرآغاز سنت راهپیمایی اربعین شد.