شکستن بت‌ها و آتش نمرود

در روز جشن ملی بابل، وقتی شهر خالی از سکنه شد، حضرت ابراهیم(ع) با تبری وارد بت‌کده شدند. ایشان تمام بت‌های سنگی و چوبی را شکستند و خرد کردند و تنها بت بزرگ را دست‌نخورده گذاشتند و تبر را بر گردن آن آویختند تا برهانی عینی و تکان‌دهنده برای وجدان‌های به خواب رفته بسازند.

مردم خشمگین بازگشتند و فریاد زدند: چه کسی خدایان ما را چنین کرده؟ ابراهیم(ع) را به محاکمه کشیدند. ایشان با خونسردی فرمودند: بت بزرگ این کار را کرده، اگر زبان دارند از خودشان بپرسید! بزرگان قوم سر به زیر انداختند و به خود گفتند: تو که می‌دانی این‌ها سخن نمی‌گویند؛ ابراهیم(ع) پاسخ داد: پس چرا چیزهایی را می‌پرستید که هیچ سود و زیانی به شما نمی‌رسانند؟

نمرود و اشراف که در برابر منطق ابراهیم(ع) درمانده شدند، تصمیم گرفتند او را بسوزانند. آتشی عظیم چنان برافروختند که پرندگان از فراز آن جرأت پرواز نداشتند و او را با منجنیق به دل شعله‌ها پرتاب کردند. در همان دم، فرمان الهی رسید: «ای آتش، بر ابراهیم سرد و سلامت باش!» و آتش به بوستانی سرسبز و آرامش‌بخش بدل شد.