آیه ولایت

مردی نیازمند وارد مسجدالنبی شد و کمک خواست؛ کسی چیزی به او نداد و سائل دست نیاز به آسمان بلند کرد و گفت: خدایا شاهد باش در مسجد پیامبرت از من دریغ کردند. در همان لحظه، حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) که در رکوع نماز بودند، با انگشت کوچک دست راست خود اشاره کردند و سائل پیش آمد و انگشتر را از انگشت مبارک حضرت بیرون آورد.

هنوز نماز به پایان نرسیده بود که جبرئیل امین با این آیه شریفه فرود آمد: «سرپرست و ولیّ شما تنها خداست و پیامبر او و کسانی که ایمان آورده‌اند؛ همان کسانی که نماز برپا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌دهند». کلمه «انّما» در صدر آیه، انحصار ولایت را برای خدا، رسول و انفاق‌کننده در رکوع اعلام فرمود.

این آیه درس بزرگی به تاریخ داد؛ اینکه عبادت خالصانه و حضور قلب در نماز، هرگز به معنای بی‌تفاوتی به صدای ناله مستمندان نیست. حضرت علی(ع) در اوج فنای فی‌الله در رکوع، صدای نیازمند را شنیدند و پیوند عبادت با انفاق را جاودانه ساختند تا مقام ولایت امت به چنین روحیه‌ای تعلق گیرد.