شب قدر و احیا

احیا داشتن در شب قدر به معنای بیدار ماندن جسم تنها نیست؛ بلکه بیداری جان از خواب غفلت است. انسان در این شب‌های پربرکت به خود می‌آید، کارنامه یک‌ساله خویش را مرور می‌کند و در برابر پروردگاری که درهای آمرزش را بی‌اندازه گشوده است، اشک ندامت می‌ریزد. پیامبر اکرم(ص) فرمودند: هر کس شب قدر را احیا بدارد، گناهانش آمرزیده می‌شود حتی اگر به عدد ستارگان آسمان باشد.

یکی از اصلی‌ترین مناسک آیین احیا، خواندن دعای شریف جوشن کبیر است؛ دعایی در صد بند که در هر بند ده نام و صفت از صفات مهر، زیبایی، قدرت و کرامت پروردگار تکرار می‌شود و با ترجیع‌بند ملکوتی «سُبْحَانَكَ يَا لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنَا مِنَ النَّارِ يَا رَبِّ» جان آدمی را در چشمه توحید شستشو می‌دهد.

اوج مراسم احیا هنگامی است که مصحف شریف قرآن را می‌گشایند، در برابر چهره قرار می‌دهند و بر سر می‌نهند. مؤمنان با سوگند دادن خداوند به حق قرآن و انوار مطهر چهارده معصوم(ع)، دست نیاز برمی‌دارند. این نماد زیبا نشان می‌دهد که رستگاری انسان تنها در سایه حاکمیت قرآن بر اندیشه و همراهی قلبی با اهل‌بیت(ع) ممکن است.