وقتی منجی فقط برای آینده نیست
فرض کن کسی بهت بگه یک روز بالاخره جهان عادلانه میشه؛ ظلم کم میشه، امنیت بیشتر میشه و آدم‌ها فرصت پیدا می‌کنن انسانی‌تر زندگی کنن. این حرف می‌تونه امیدبخش باشه، اما تا وقتی فقط درباره «یک روز نامعلوم در آینده» باشه، ممکنه هیچ تغییری در امروزت نسازه. نقطه شروع این کتاب دقیقا همین‌جاست: در نگاه شیعه، مهدویت فقط امید به آینده نیست، چون موعود یک شخصیت ناشناخته و هنوز نیامده نیست؛ امامی معین و زنده‌ست که دوران غیبتش رو می‌گذرونه.
این تفاوت، کل منطق کتاب رو عوض می‌کنه. اگر امام زمان(عج) فقط کسی بودن که قرار بود قرن‌ها بعد به دنیا بیان، رابطه ما با ایشون تقریبا فقط رابطه‌ای تاریخی و آینده‌نگر می‌شد. اما وقتی امام زنده‌ان، غیبت یعنی دیده‌نشدن و در دسترس عمومی نبودن، نه نبودن. از همین‌جا سؤال‌هایی مثل فایده امام غایب، وظیفه منتظر، امکان ارتباط، نقش دعا، جایگاه علما و معنای نیابت اهمیت پیدا می‌کنن.
کتاب مهدویت رو جزئی از هویت شیعه می‌دونه؛ یعنی چیزی که باید هم نگاه آدم به آینده رو بسازه و هم رفتارش در زمان حال رو. منتظر، فقط کسی نیست که منتظر یک حادثه باشه. انتظار وقتی معنا پیدا می‌کنه که آدم خودش رو در نسبت با اون آینده تعریف کنه: آیا زندگی من با عدالتی که ازش حرف می‌زنم سازگاره؟ آیا اگر قرار باشه جامعه‌ای بر پایه حق شکل بگیره، من برای حق آماده‌ام یا فقط دوست دارم نتیجه رو ببینم؟
برای همین، خیلی از سؤال‌های کتاب که در ظاهر پراکنده‌ان، در واقع دور یک مسئله مشترک می‌چرخن: اگر امام زمان(عج) زنده‌ان و ظهورشون یک وعده جدیه، این باور الان چه چیزی از من می‌خواد؟
۱ از ۳۵