وقتی میگیم «ولایت»، دقیقاً از محبت حرف میزنیم، از رهبری، یا از رابطهای عمیقتر؟
فرض کن بگیم: «فلانی ولی منه.» دقیقا یعنی چی؟ دوستشه؟ رهبرشه؟ اختیار تصمیمگیری دربارهش رو داره؟ ازش اطاعت میکنه؟ از نظر معنوی بهش نزدیکه؟ یا همهی اینها؟
مشکل کلمهی «ولایت» اینه که ما زیاد میشنویمش، ولی خیلی وقتها نمیدونیم دقیقا دربارهی کدوم نوع رابطه حرف میزنیم.
مثلا وقتی میگیم «ولایت علی (ع)»، ممکنه یه نفر فقط منظورش این باشه که علی (ع) رو دوست داریم. یکی بگه نه، یعنی ایشون امام و مرجع دینی ما هستن. یکی بگه یعنی حق رهبری جامعه رو داشتن. و یه نفر دیگه از «ولایت» معنای خیلی عمیقتری بفهمه و دربارهی جایگاه معنوی و ولایت تکوینی امام حرف بزنه.
آیا همه دارن یه چیز میگن؟ نه.
شهید مطهری دقیقا برای همین این کتاب رو نوشتن. میخوان کلمهای رو که در قرآن، حدیث، کلام، عرفان و سیاست اسلامی بارها استفاده شده، تکهتکه باز کنند و نشون بدن: ولایت یه مفهوم تکمعنایی نیست.
حتی مهمتر، گاهی اسلام از ما میخواد یه نوع «ولاء» رو برقرار کنیم و گاهی میخواد یه نوع دیگه رو قطع کنیم. یعنی هم «وصل شدن» داریم، هم «مرزبندی». هم محبت، هم مسئولیت اجتماعی، هم رهبری، هم اطاعت، هم معنویت.
تا اینها رو از هم جدا نکنیم، ممکنه دربارهی ولایت حرف بزنیم، ولی معلوم نباشه دقیقا داریم دربارهی چی حرف میزنیم.
اول خود کلمهی «ولاء» رو بفهمیم
یه ریشه، چند رابطهی متفاوت
مزیت شروع لغوی کتاب اینه که پراکندگی معانی «ولی» رو قابل فهم میکنه. دوستی، یاری، سرپرستی و تصرف در نگاه اول چهار مفهوم جدا هستن، اما همهشون نوعی نزدیک شدن و برداشته شدن فاصله رو در خودشون دارن.
همین اشتراک باعث میشه نتونیم هرجا کلمهی ولایت دیدیم، یه معنای ثابت رو مکانیکی روی اون بذاریم. باید ببینیم متن دربارهی چه رابطهای حرف میزنه: پیوند عاطفی؟ همکاری اجتماعی؟ مرجعیت؟ رهبری؟ یا مرتبهای از قرب و تصرف معنوی؟
استاد مطهری بحث رو از خود واژه شروع میکنند. ریشهی «ولی»، «ولاء»، «ولایت» و «مولی» به یه معنای بنیادی برمیگرده: نزدیکی و قرار گرفتن دو چیز در کنار هم، طوری که فاصلهای میانشون نباشه.
بعد همین معنای اصلی، بهمرور در رابطههای مختلف انسانی و معنوی گسترش پیدا کرده. وقتی دو نفر به هم نزدیکن، این نزدیکی ممکنه خودش رو به شکلهای مختلف نشون بده: دوستی، محبت، یاری، سرپرستی، تصرف، رهبری و اطاعت.
۱ از ۲۳