ریشه بحران خانواده؛ چرا تساوی با تشابه قاطی شد؟
غروب یکی از روزهای سرد و شلوغ پاییز سال چهل‌وپنج خورشیدی توی تهران رو تصور کن که باد از لای درخت‌های بلند خیابان فردوسی رد میشه و بوی کاغذ داغ چاپخونه از دکه‌های روزنامه‌فروشی بلند میشه.
مردم جلوی دکه‌ها صف کشیدن و دارن شماره‌های تازه یه مجله معروف و پرزرق‌وبرق زنانه به اسم «زن روز» رو ورق می‌زنن که وسط جامعه سنتی و دانشگاهی ایران یه طوفان بزرگ راه انداخته.
توی صفحه‌های اون مجله یه حقوقدان تجددطلب یه لایحه چهل‌ماده‌ای نوشته که میگه قوانین مدنی خانواده توی ایران دیگه کهنه شده و باید کلش رو بریزیم دور و نعل‌به‌نعل قوانین اروپا رو کپی کنیم.
اون نویسنده با لحن تندی ادعا کرده بود احکامی مثل مهریه، نفقه، اجازه پدر برای ازدواج اول دختر و فرق سهم‌الارث یادگار دوران قدیمه و به شخصیت زن امروزی توهین می‌کنه.
توی همون روزها فضای شهر دو تکه شده بود؛ یه عده جوان پرشور بی‌محابا از اون چهل ماده کف می‌زدن و یه عده آدم مذهبی هم فقط عصبانی بودن یا با حیرت سکوت کرده بودن و حرفی برای گفتن نداشتن.
درست وسط همین بلوای رسانه‌ای، یه استاد فلسفه با عمامه و عبا وسط حوزه و دانشگاه تصمیمی گرفت که هیچ‌کس انتظارش رو نداشت.
«استاد شهید مرتضی مطهری» پیام دادن من حاضرم توی همون مجله بنشینم و تک‌تک چهل ماده شما رو با منطق عقل، آمار علمی و حقوق دین بررسی کنم به شرط اینکه حرف منم بدون سانسور چاپ بشه.
مدیران مجله پیشنهاد رو قبول کردن و مقاله‌های هفتگی «استاد مطهری» توی خونه‌ها و دانشگاه‌ها دست‌به‌دست چرخید و تبدیل شد به کتاب ماندگار «نظام حقوق زن در اسلام».
شاید از خودت بپرسی چرا کتابی که سال پنجاه‌وسه به صورت کتاب چاپ شد، هنوز توی قرن بیست‌ویکم انقدر زنده و داغه که انگار همین دیروز نوشته شده؟
دلیلش اینه که «شهید مطهری» دست گذاشتن روی یک خطای فکری جهانی که هنوز هم مغز خیلی از روشنفکرها، فیلم‌سازها و نویسنده‌های دنیا توی اون گیر افتاده.
امروز هم توی جمع‌های دانشجویی، میزگردهای تلویزیونی و شبکه‌های اجتماعی، به محض اینکه اسم حقوق زن میاد وسط، دو تا کلمه خیلی ظریف رو با هم قاطی می‌کنن.
این مغالطه بزرگ میگه اگه زن و مرد با هم «برابر» هستن، پس حتما باید «یکسان و مشابه» هم باشن و هیچ فرق قانونی و وظیفه‌ای بینشون نمونه.
۱ از ۲۹