سخنرانی داغ انجمن پزشکان و ریشه گمشده حجاب در تاریخ باستان
سالن سخنرانی انجمن اسلامی پزشکان تهران توی شب‌های سال ۱۳۴۷ خورشیدی پر از نفس‌های حبس‌شده و نگاه‌های کنجکاوه.
وسط ردیف‌های جلو، پزشک‌ها، دانشجوهای پزشکی و جوان‌هایی نشستن که صبح تا شب توی فضای مدرن دانشگاه‌ها، مجله‌های روشنفکری و مهمونی‌های تهران با یه سوال سنگین و بی‌پاسخ کلنجار میرن.
خیلی از همکلاسی‌ها و همکارهاشون با پوزخند بهشون می‌گن چرا توی دوره موشک و هواپیما و تساوی حقوق بشر، هنوز از پوشیده بودن زن و حریم حیا دفاع می‌کنین؟
توی روزنامه‌ها، فیلم‌ها و پاتوق‌های روشنفکری یه حرف تکراری مثل وحی منزل دهان‌به‌دهان می‌چرخه که می‌گه قبل از اسلام، زن‌ها آزادانه توی کوچه و بازار می‌گشتن تا اینکه دین اومد و پشت در و دیوار حبسشون کرد.
توی همین فضا، یه روحانی فیلسوف پشت تریبون میاد که نه شبیه منبری‌های تکراری فقط نصیحت می‌کنه و نه از سوال‌های تند و تیز جوان‌های منتقد می‌ترسه.
استاد شهید مرتضی مطهری توی همون مقدمه معروف کتاب «مسئله حجاب» یه حقیقت تلخ رو رو می‌کنن و می‌فرماین ما حق نداریم وقتی جوان امروز به خاطر تبلیغات یک‌طرفه دچار تردید شده، فقط سرش داد بزنیم یا برچسب بی‌دینی بهش بچسبونیم.
به باور شهید مطهری، تنها راه نجات اندیشه نسل تازه اینه که زبان روز دنیا رو بفهمیم، سوال‌های واقعی ذهنشون رو بی‌سانسور بذاریم روی میز و با تاریخ، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و منطق قرآن جواب بدیم.
استاد مطهری برای شروع کار، درست میرن سراغ ریشه‌دارترین افسانه‌ای که مخالف‌های پوشش توی مغز مردم کاشته بودن.
اون افسانه می‌گه پوشش زن اختراع اسلامه و قبل از ظهور پیامبر اکرم (ص) همه دنیا توی آزادی کامل زندگی می‌کردن.
برای اینکه این حباب توخالی بترکه، شهید مطهری ورق‌های قطور تاریخ باستان رو باز می‌کنن و اول میرن وسط کاخ‌های مجلل ایران قدیم، یعنی دوران هخامنشی و ساسانی.
اگه سری به گزارش‌های مورخ‌های مشهور اروپایی مثل کنت گوبینو و ویل دورانت بزنی، با یه تصویر باورنکردنی روبه‌رو می‌شی که مو به تنت سیخ می‌کنه.
توی ایران پیش از اسلام، مسئله اصلا یه روسری ساده یا لباس باوقار نبود، بلکه یه «پرده‌نشینی خشن و قرنطینه تمام‌عیار» برپا بود.
توی نظام طبقاتی ساسانی و متون حقوقی مثل «وَندیداد»، زن اشرافی شبیه یه دارایی خصوصی و پشت قفل به حساب میومد که هیچ مرد غریبه‌ای حتی نباید گوشه سایه‌ش رو می‌دید.
توی دربارهای شاهان باستان، زن‌ها حتی حق نداشتن کنار پدر، برادر و محرم‌های خونی خودشون سر یه سفره بشینن و حرف بزنن.
۱ از ۳۱