تولد در طوفان صحرا و مکتب یتیمی
شبه‌جزیره عربستان در سده ششم میلادی، فقط یک گستره بیابانی سوزان و بی‌آب‌وعلف نبود؛ بلکه برهوت مطلق اخلاق و کرامت انسانی به حساب می‌اومد.
در این جغرافیای بی‌رحم، هیچ دولتی، هیچ قانونی و هیچ مرجع قضایی وجود نداشت که پناه مظلومان بشه.
تنها قانونی که بر ریگ‌های داغ صحرا حکم‌رانی می‌کرد، شمشیر برهنه و تعصب خونی قبیله بود.
اگر کسی به قبیله‌ای قدرتمند تعلق نداشت، جان و مال و ناموسش در چشم برهم‌زدنی تاراج می‌شد و هیچ فریادرسی براش باقی نمی‌موند.
دختران نوزاد به خاطر ترس موهوم از ننگ و فقر، زنده‌به‌گور می‌شدن و بت‌های سنگی و چوبی کعبه، نماد اسارت عقل در چنگال خرافات بودن.
درست در چنین شبی قیرگون و خفقان‌آور، تاریخ بشریت به یکی از حساس‌ترین پیچ‌های خودش نزدیک می‌شد.
کنستان ویرژیل گئورگیو در آغاز کتاب با استادی تمام توضیح میدن که عام‌الفیل، یعنی همان سالی که ابرهه با سپاه فیل‌سوارانش برای ویران کردن کعبه به مکه تاخت، سرآغاز یک چرخش عظیم در مقدرات جهان بود.
ابرهه با غروری سهمگین می‌خواست کانون معنوی اعراب رو با خاک یکسان کنه تا معبد بزرگ خودش در یمن رو رونق بده.
اما عبدالمطلب، بزرگ قریش، با ایمانی پولادین در برابر ابرهه ایستاد و جمله‌ای جاودانه گفت که در گوش تاریخ طنین‌انداز شد: «من صاحب این شترانم و این خانه صاحبی داره که خودش از اون محافظت می‌کنه».
طوفان پرندگان ابابیل با سنگ‌ریزه‌های سجیلی لشکریان فیل را درهم کوبید و مکه را در بهتی عمیق فرو برد.
چند ماه پس از این واقعه شگفت، در سپیده‌دم هفدهم ربیع‌الاول، کودکی در خانه عبدالله و آمنه چشم به جهان گشود که قرار بود سرنوشت تمام تمدن‌های زمین رو دگرگون کنه.
اما تقدیر الهی این بود که این کودک، طعم تلخ محرومیت و تنهایی رو از همان بدو تولد بچشه.
عبدالله، پدر فداکار محمد (ص)، پیش از آنکه چهره فرزند دلبندش رو ببینه، در سفری تجاری در یثرب درگذشته بود.
آمنه، مادر پاک‌دامن و صبور، نوزاد یتیمش رو در آغوش کشید و طبق رسم دیرین اشراف مکه، او رو به دایه‌ای بادیه‌نشین سپرد.
حلیمه سعدیه از قبیله بنی‌سعد، کودک رو با خود به دل صحرای بکر برد تا در هوای پاک دشت‌ها رشد کنه و لهجه اصیل عربی رو بیاموزه.
گئورگیو نشون میدن که زندگی در صحرا، نخستین دانشگاه تربیتی محمد (ص) بود.
۱ از ۳۶