از شکاف کعبه تا آغوش نبوت؛ تولد و بالندگی در سایه وحی
وقتی به تاریخ شبه‌جزیره عربستان قبل از طلوع خورشید اسلام نگاه می‌کنیم، با سرزمینی خشک و سوزان روبه‌رو می‌شیم که هیچ قانون مدونی برای حمایت از جان، مال و کرامت انسان‌ها در اون حاکم نبود.
تنها رشته‌ای که جامعه اون روزگار رو سر پا نگه می‌داشت، تعصب‌های کور قبیله‌ای و انتقام‌جویی‌های بی‌پایان خونی به حساب می‌اومد.
درست در قلب همین جغرافیای بی‌رحم و میان دیوارهای سنگی خانه کعبه، تولدی رقم می‌خوره که در تاریخ تمام بشریت نظیر و تکراری نداره.
دکتر سید جعفر شهیدی در کتاب کم‌نظیر «علی از زبان علی (ع)» موشکافی می‌کنن که ولادت امیرالمؤمنین علی (ع) در روز جمعه سیزدهم رجب و در سال سی‌ام عام‌الفیل، یعنی حدود ده سال قبل از بعثت پیامبر (ص)، یک نشانه بزرگ و نقطه عطفی در تاریخ توحید هست.
مادر بزرگوارشون حضرت فاطمه بنت اسد (س) وقتی درد زایمان سراغشون اومد، به پای خانه خدا پناه بردن و کعبه به اراده پروردگار برای ورود ایشون شکافته شد.
به تعبیر شیخ مفید و مسعودی در تاریخ مروج‌الذهب، نه پیش از علی (ع) و نه پس از ایشون، هیچ فرزندی در حریم خانه کعبه به دنیا نیومده و این مکرمت تنها مختص شخص ایشون هست.
دکتر شهیدی در همین مطلع کتاب، خاطره‌ای شیرین و تکان‌دهنده از دوران اقامت خودشون در نجف اشرف نقل می‌کنن که در اوج درد چشم و ناامیدی از درمان‌های پزشکی، با توسل به بارگاه امیرالمؤمنین (ع) شفا پیدا کردن و همین دلدادگی انگیزه اصلی نوشتن این اثر گرانسنگ شده.
اما دوران کودکی علی (ع) با رویدادی سرنوشت‌ساز پیوند می‌خوره که مسیر تربیت و بالندگی حضرت رو به زیباترین شکل ممکن رقم می‌زنه.
خاندان هاشم در قریش به بزرگواری، سخاوت و گشاده‌دستی معروف بودن، اما ثروت و مکنت مادی قبیله بنی‌عبدشمس و امویان رو نداشتن.
وقتی خشک‌سالی سختی مکه رو فرا گرفت و معاش بر ابوطالب (ع) با خانواده پرجمعیتش تنگ شد، پیامبر اکرم (ص) همراه عموی خودشون عباس نزد ابوطالب رفتن تا سرپرستی فرزندانش رو تقسیم کنن.
عباس کفالت جعفر رو پذیرفت و رسول خدا (ص) علی (ع) رو در آغوش پرمهر خودشون گرفتن و به خانه بردن.
این ماجرا آغاز پیوندی آسمانی و بی‌همتا میان نبوت و امامت به حساب میاد.
۱ از ۲۲