پردهبرداری از حقیقت: زلزله فکری صلح
شاید در میان تمام صفحات پرفراز و نشیب تاریخ اسلام، هیچ برههای به اندازه ماجرای صلح امام حسن مجتبی (ع) با معاویه، گرفتار قضاوتهای سطحی، غرضورزیهای سیاسی و سوءتفاهمهای سنگین نبوده باشه.
قرنها بود که تاریخنگاران مزدور دربار اموی و پس از آن کاتبان دربار عباسی، با پول و زور شمشیر سعی کردن از دومین پیشوای شیعه، چهرهای منزوی، اهل سازش و خسته از سیاست بسازن.
اونها میخواستن این دروغ بزرگ رو به باور عمومی تبدیل کنن که امام حسن (ع) به خاطر روحیه صلحطلبی فردی و گرایش به زندگی آرام، تن به معامله با طاغوت زمان داد و میدان حکومت رو به سادگی به فرزند ابوسفیان واگذار کرد.
حتی در بین بعضی از متدینین و علاقهمندان به اهلبیت هم گاهی این سوال تلخ پیش میآمد که چرا سبط اکبر پیامبر دست به شمشیر نبرد و مثل برادرش حضرت سیدالشهدا (ع) در کربلا حمام خون راه نینداخت؟
اما کتاب بینظیر و دانشنامهای «صلح امام حسن؛ پرشکوهترین نرمش قهرمانانه تاریخ» اثر جاودانه علامه پژوهشگر، مرحوم شیخ راضی آل یاسین نجفی، درست مثل یک زلزله فکری ویرانگر روی این آوار دروغین فرود میاد.
این کتاب ۵۴۱ صفحهای با تکیه بر صدها منبع اصیل اهلسنت و شیعه، دادگاهی بزرگ تشکیل میده و نشون میده که صلح امام حسن (ع) نه یک تسلیم ذلیلانه، بلکه شاهکار نبوغ سیاسی، نظامی و اطلاعاتی برای نجات کامل مکتب اسلام از نابودی قطعی به حساب میاد.
ترجمه شیوا، انقلابی و سرشار از حواشی تحلیلی حضرت آیتالله خامنهای در سال ۱۳۴۸ روحی تازه به این اثر دمیده و آن رو به یک مانیفست استراتژیک برای تمام مبارزان راه حق تبدیل کرده هست.
شما با خواندن این بازخوانی تفصیلی متوجه میشید که اگر نرمش قهرمانانه امام مجتبی (ع) نبود، نهتنها اسلام نبوی در نطفه تزویر اموی خفه میشد، بلکه حماسه خونین عاشورا هم هرگز زمینهای برای پیدایش و ماندگاری پیدا نمیکرد.
نقد تاریخ درباری: کارگاه جعل شام و بغداد
شیخ راضی آل یاسین در نخستین فصلهای کتاب، دست به جراحی بزرگی در اسناد و متون کهن تاریخی میزنن.
نویسنده محترم توضیح میدن که تاریخنگاری اسلامی در سدههای نخستین، زیر سایه سنگین و مخوف دو سلسله ستمگر یعنی بنیامیه و بنیعباس شکل گرفت.
در دوران معاویه، کارگاهی عظیم برای جعل حدیث و تحریف تاریخ به راه افتاد که وظیفهاش تطهیر چهره فرزندان ابوسفیان و لکهدار کردن خاندان رسالت بود.
۱ از ۳۰