راز توسل به مادران معصومین (ع) و هندسه ماه و دوازده ستاره
بعدازظهر یکی از روزهای مادر، دکتر مهدی خدامیان آرانی کنار مادر پیرشون چای میخوردن که یهو یه سوال مثل جرقهی آتیش توی ذهنشون زد:
چطور جوونهای ما اسم و جزئیات زندگی فوتبالیستها و سلبریتیهای دنیا رو از حفظن، اما تا پای اسم مادرهای چهارده معصوم (ع) میاد وسط، جز دو سه تا اسم تقریبا هیچکس چیزی ازشون نمیدونه؟
توی تاریخ قدیم همیشه اسم پادشاهها و سردارها صفحهها رو پر کرده و معمارهای پشت صحنه یعنی مادران انسانساز زیر خاک فراموشی موندن.
از اون طرف نگاه بشر توی طول تاریخ دربارهی زن به دو بیراهه رفته: یه جا زن رو موجودی دستدوم نشون داده، یه جا هم توی تفکرهای صوفیانه مادری رو مانع سیر و سلوک و عبادت دونسته.
اما اسلام هر دوتا نگاه غلط رو خط زد و روانشناسی امروز هم تایید میکنه پیریزی شخصیت، آرامش و شجاعت هر انسانی از دوران بارداری توی آغوش مادر شکل میگیره.
توی قرآن هم اسم جایگاه رشد جنین یعنی «رَحِم» همریشه با «الرحمن» و «الرحیم» اومده؛ انگار خدا بخشی از مهربونی و آفرینندگی خودش رو توی وجود مادر به امانت گذاشته.
مادران معصومین (ع) هم زنهایی معمولی نبودن؛ با پاکی باطن و معرفت توحیدی بالا ظرفیت حمل انوار امامت رو پیدا کردن.
حالا دکتر خدامیان آرانی اینجا کلید «شتاب در توسل» رو رو میکنن.
خیلی وقتها وسط گرفتاری دست به دعا میبری، اما حس میکنی گناهان گذشته جلوی بالا رفتن دعات رو گرفتن.
تجربهی تاریخی نشون میده هر وقت گرهی کوری توی کارت میافته، قسم دادن امام معصوم (ع) به آبروی مادرش درهای رحمت خدا رو خیلی سریعتر باز میکنه.
اول اینکه هیچ فرزند باوفایی توی دنیا خواهش و آبروی مادرش رو زمین نمیندازه، چه برسه به امامان معصوم (ع) که قلهی ادب و قدرشناسی به مادر هستن.
دوم اینکه امام رضا (ع) یا امام حسین (ع) پیش کل دنیا شناختهشدهان، اما مادران بزرگوارشون مثل حضرت نجمه خاتون (س) یا حضرت شهربانو (س) توی گمنامی موندن.
وقتی پیش امام معصوم (ع) اسم مادرش رو صدا میزنی، خدا دوست داره حاجتت رو زودتر بده تا به برکت اون گشایش نام اون مادر هم سر زبونها بیفته و از غربت دربیاد.
نویسنده داستان واقعی مرد گرفتاری رو تعریف میکنن که ماهها توی حرم امام رضا (ع) گریه میکرد ولی گرهی خونوادگیش باز نمیشد تا اینکه پیرمردی بهش گفت این بار آقا (ع) رو به حق مادرشون حضرت نجمه خاتون (س) قسم بده!
۱ از ۱۶