درخشش ازلی در عالم انوار و اسرار پیش از آفرینش
پیش از آنکه خورشیدی در مدار آسمان به گردش درآید و پیش از آنکه کوه‌ها و اقیانوس‌ها بر پهنه زمین پدیدار بشن، جهانی سراسر نور و عظمت در برابر اراده پروردگار متجلی بود.
عقل محدود مادی انسان‌ها، آغاز تاریخ رو در چارچوب خاک، سنگواره‌ها و ابعاد فیزیکی جستجو می‌کنه.
اما کتاب آسمانی و آموزه‌های اصیل خاندان وحی، افق بسیار ژرف‌تری از آغاز آفرینش رو پیش روی انسان می‌گشایند.
محمد منتظر در آغاز این کتاب ارزشمند با استناد به احادیث متواتر فریقین توضیح میدن که نخستین خلقت در کارگاه هستی، انوار مقدسه پیامبر اکرم (ص) و اهل‌بیت طاهرین ایشان بوده هست.
خداوند متعال قرن‌ها پیش از آفریدن زمین، کهکشان‌ها و حتی فرشتگان مقرب، نوری از جلال و هیبت کبریایی خودش برگرفت و اون رو متجلی ساخت.
در این میان، نور وجودی حضرت فاطمه زهرا (س) گوهری یگانه و اسرارآمیز در منظومه انوار الهی به شمار می‌اومد.
روایتی از جابر بن عبدالله انصاری و امیرالمؤمنین (ع) نقل شده که به «حدیث نور» شهرت داره.
در این روایت اومده که خداوند پنج نور مقدس را از تجلی نام‌های اعظم خویش مشتق ساخت.
پروردگار فرمود: «منم محمود و این پیامبر محمد است؛ منم اعلی و این علی است؛ منم فاطر آسمان‌ها و زمین و این فاطمه است؛ منم محسن و این حسن است؛ و منم قدیم‌الاحسان و این حسین است».
نام قدسی «فاطمه» از صفت حسنای الهی یعنی «فاطر» سرچشمه گرفت؛ یعنی پدیدآورنده‌ای که هستی را از عدم به عرصه وجود آورد.
روایتی از امام جعفر صادق (ع) به نقل از پیامبر اعظم (ص) نقل شده که پرده از این راز بزرگ برمی‌داره.
وقتی اصحاب با شگفتی از پیامبر پرسیدن: «آیا فاطمه انسانی از جنس بشر نیست؟»، پیامبر (ص) فرمودن: «فاطمه حوریه‌ای است در صورت انسان».
اصحاب پرسیدن: «ای رسول خدا، او پیش از این کجا بود؟».
پیامبر فرمودن: «خداوند او را از نور عظمت خود آفرید، در آن هنگام که ارواح در عالم ملکوت حاضر بودند و هنوز نشانی از آدم بر خاک پدید نیامده بود».
این نور پاک در حُقه‌ای زمردین و تابناک در زیر ساق عرش الهی قرار داشت.
شاید بپرسی غذای این نور قدسی در آن فضای عرشی چه چیزی بود؟
پیامبر (ص) پاسخ دادن که طعام آن نور ملکوتی، تسبیح، تقدیس، تهلیل و ستایش پیوسته ذات اقدس پروردگار بود.
۱ از ۳۰