یه سؤال قدیمی وسط خاکستر بیروت
هوای بیروت بوی باروت و اضطراب میده و صدای آژیر توی خیابون‌ها بند نمیاد.
سالن سخنرانی پُر از آدم‌هایی شده که یه طرفشون جنگ داخلی زبونه می‌کشه و از طرف دیگه جنگنده‌های اسرائیل بالای سرشون می‌چرخن.
خیلیا اومدن پای منبر یه روحانی بلندقد بشینن تا شاید با یه روضه آروم و چند قطره اشک دلشون خنک بشه برگردن خونه.
اون مرد روی پله‌های منبر می‌ایسته و به جای مرثیه خوندن یه خط از یه دعای معروف رو باز می‌کنه که شیعه‌ها صدها ساله می‌خوننش.
«امام موسی صدر» میرن سراغ خط اول زیارت وارث و یه سؤال تند می‌پرسن که سالن رو تکون میده.
ایشون می‌پرسن چرا توی این زیارت به جای تسلیت ساده به «امام حسین (ع)» میگن سلام بر تو ای وارث پیامبرها.
مگه خون و شمشیر کربلا چه ربطی به «حضرت آدم (ع)» و «حضرت نوح (ع)» و «حضرت ابراهیم (ع)» و «حضرت موسی (ع)» داره.
چطور یه واقعه نیم‌روزه وسط یه صحرای خشک توی سال شصت و یک هجری میاد ارث تموم تاریخ بشر رو می‌بره.
کتاب سی‌ودو صفحه‌ای «حسین وارث انبیا» از دفتر ششم مجموعه پرتوها با ترجمه مهدی فرخیان، درست متن همین سخنرانی داغه.
«امام موسی صدر» اون روز اومدن تا گردوغبار عادت رو از روی عاشورا کنار بزنن و نشون بدن چرا این قصه توی کتابای قدیمی حبس نمیشه.
ایشون معتقد بودن ما خیلی وقت‌ها عاشورا رو کوچیک کردیم تا وجدانمون از بی‌تفاوتی امروز راحت بخوابه.
اگه تا حالا فکر می‌کردی کربلا فقط مال هزار و چهارصد سال پیشه و امروز فقط باید براش سینه زد، این کتاب مثل یه سیلی بیدارت می‌کنه.
از همون خط اول قراره بفهمی چرا وارث بودن «امام حسین (ع)» یعنی هیچ ظلمی روی زمین تا ابد بی‌جواب نمی‌مونه.
۱ از ۱۸