شب عاشورا در حسینیه ارشاد؛ طوفانی که برخاست
ساعت از نیمه‌شب رد شده و هوای شب عاشورای سال ۱۳۴۹ توی حیاط حسینیه ارشاد تهران سرده، اما توی سالن اصلی جا برای سوزن انداختن نیست.
هزاران دانشجو و جوان کنجکاو نفس‌هاشون رو توی سینه حبس کردن تا حرف‌های مردی رو بشنون که قرار نیست فقط چند خط روضه تکراری بخونه.
معلم شهید، دکتر علی شریعتی، آروم پشت تریبون میرن و با صدایی لرزان و تب‌دار به یه راز درونی اعتراف می‌کنن.
ایشون می‌گن هر بار قلم برمی‌دارن تا درباره امام حسین (ع) بنویسن، دستشون از هیبت این حقیقت می‌لرزه و کلمه‌ها کم میارن.
شریعتی می‌دونن توی شهری پر از تریبون‌های رسمی و مجلس‌های پرزرق‌وبرق، حرف زدن از عاشورا کار بسیار حساسی هست.
چون خیلی‌ها عادت کردن عاشورا رو توی تقویم سیاه‌پوش حبس کنن و بعد از چند ساعت گریه دوباره برگردن سراغ زندگی بی‌تفاوت قبلشون.
اما دکتر شریعتی وسط سالن یه سوال مثل صاعقه ول می‌کنن که خواب از سر جمعیت می‌پرونه: اگه ما بعد از هزار و سیصد سال هنوز توی سوگ امام حسین (ع) می‌سوزیم، پس چرا حال جامعه‌مون انقدر شبیه کوفه‌ست؟
مگه می‌شه آدم عاشق امام حسین (ع) باشه، اما هیچ حسی نسبت به ظلم و فقر آدم‌های دوروبرش نداشته باشه؟
شریعتی نشون میدن که مشکل ما کمبود اشک نیست، بلکه نشناختن پیام اصلی کربلاست.
توی نگاه ایشون، تا وقتی دوربینمون رو از صحرای نینوا بالاتر نبریم و کل تاریخ رو نبینیم، نمی‌فهمیم چرا اون نیم‌روز خونین جهان رو تکون داد.
برای همین، شریعتی توی همون شب سرد دست مخاطب‌هاشون رو می‌گیرن و درِ یه سند شگفت‌انگیز رو باز می‌کنن که خیلی‌ها سال‌ها خوندنش، اما به مغزش دقیق نشدن.
۱ از ۴۴