وقتی یک سؤال، نگاه آدم رو به همه‌چیز عوض می‌کنه
گاهی برای دیدن عجیب‌بودن جهان لازم نیست سراغ دورترین ستاره‌ها بریم؛ کافیه به چیزهایی نگاه کنیم که اون‌قدر هر روز می‌بینیم‌شون که دیگه سؤال‌برانگیز نیستن. چرا نوزاد درست وقتی غذای سخت‌تر می‌خواد دندون درمیاره؟ چرا چشم در حفره‌ای محافظت‌شده قرار گرفته؟ چرا دندون‌های جلو و عقب یک شکل نیستن؟ چرا بعضی پرنده‌ها پا و گردن بلند دارن و بعضی نه؟ و اگر این همه هماهنگی نشونه نظم و حسابه، بیماری، آفت، بلا و مرگ رو باید کجای این تصویر گذاشت؟ «توحید مفضل» از همین سؤال‌ها ساخته شده.
روایت از جایی شروع میشه که مفضل بن عمر توی مسجد پیامبر(ص) نشسته و حرف‌های ابن ابی‌العوجاء و یکی از همراه‌هاش رو می‌شنوه. بحث اون‌ها کم‌کم به وجود خدا میرسه. ابن ابی‌العوجاء میگه جهان آفریننده و اداره‌کننده‌ای نداره و همه‌چیز از دل طبیعت به وجود اومده. مفضل از حرفش عصبانی میشه و تند جواب میده. ابن ابی‌العوجاء هم بهش میگه امام صادق(ع) این‌طور برخورد نمی‌کنن؛ حرف مخالف رو تا آخر می‌شنون و بعد با دلیل جواب میدن.
مفضل ماجرا رو برای امام صادق(ع) تعریف می‌کنه. امام میگن در چند جلسه درباره آفرینش باهاش حرف می‌زنن: اول درباره بدن و زندگی انسان، بعد حیوان‌ها، بعد طبیعت و در آخر درباره رنج‌ها، بیماری‌ها و اتفاق‌های سختی که بعضی‌ها با دیدن‌شون میگن جهان نمی‌تونه با حکمت اداره بشه. سه جلسه اول روی نظم جهان تمرکز دارن و جلسه چهارم به سخت‌ترین سؤال میرسه: اگر خدا جهان رو با حکمت اداره می‌کنه، پس این همه رنج و بلا چرا وجود داره؟
۱ از ۲۳