سیاست از نگاه سبط اکبر؛ پاسداری از حق یا شعبده‌بازی قدرت؟
وقتی به تاریخ بشر نگاه می‌کنیم، واژه سیاست اغلب با تصاویری از دسیسه، بازی‌های پشت پرده، لبخندهای فریبنده و عبور از روی شانه‌های دیگران گره خورده.
خیلی‌ها سیاست رو هنر دستیابی به قدرت به هر قیمتی تعریف می‌کنن و گمان دارن سیاست‌مدار موفق کسی هست که بتونه افکار عمومی رو فریب بده و رقیب رو با چنگ و دندان از میدون به در کنه.
اما وقتی پای مکتب اهل‌بیت به میون میاد، این مفهوم دستخوش یک جراحی بنیادین و شگفت‌انگیز می‌شه.
علامه سید جعفر مرتضی عاملی در سرآغاز این پژوهش عمیق، سراغ کلامی تکان‌دهنده از سبط اکبر، امام حسن مجتبی (ع) می‌رن که تفاوت ماهوی سیاست الهی با سیاست طاغوتی رو برملا می‌کنه.
روزی در مدینه مردی از امام مجتبی (ع) پرسید سیاست چیه و ایشون پاسخی دادن که شالوده علوم سیاسی مدرن و باستان رو دگرگون می‌کنه.
امام حسن (ع) فرمودن سیاست یعنی رعایت سه حق بزرگ: حق خدا، حق زندگان و حق مردگان.
ایشون توضیح دادن که حق خداوند، انجام واجبات و پرهیز از تمام محرمات الهی در تمام ساحت‌های فردی و حکمرانی هست.
حق زندگان اینه که حاکم وظایف خودش رو در خدمت صادقانه به برادران دینی انجام بده و هیچ امکانی رو از اون‌ها دریغ نکنه.
همچنین در رهبری امت تا زمانی که رهبر بر مدار حق استوار هست با اخلاص در کنارش بایسته و به محض اینکه حاکم از جاده حق منحرف شد، در برابر کجی‌ها با شجاعت فریاد بکشه و هرگز سکوت نکنه.
حق مردگان هم اینه که از خوبی‌هاشون یاد بشه و با بازگویی عیوب و بدی‌هاشون چهره اخلاقی جامعه تخریب نشه، چرا که دست اون‌ها از دنیا کوتاهه و کارشون با پروردگار عادله.
نویسنده محترم با تکیه بر این منشور درخشان نشون میدن که در مکتب امام مجتبی (ع)، سیاست ابزاری برای رانت‌خواری، حفظ تاج و تخت و مصلحت‌سنجی‌های باطل به حساب نمیاد.
سیاست در نگاه امام حسن (ع) یعنی پاسداری صادقانه از کرامت انسان‌ها و ادای امانت الهی، حتی اگر تمام دنیای قدرت‌پرستان در برابرش صف‌آرایی کنن.
این دقیقاً همون مرزی هست که سیاست علوی رو از ماکیاولیسم اموی جدا می‌کنه و به مبارزات امام در سراسر عمر شریفشون معنا می‌بخشه.
در مکتب اموی به رهبری معاویه و عمروعاص، سیاست یعنی دروغ‌پراکنی، مسموم کردن رقیب، تطمیع خواص با کیسه‌های طلا و تحمیق توده‌ها با ابزار دین.
اما در مکتب حسن بن علی (ع)، حکومت هدف غایی به شمار نمیاد، بلکه تنها بستری هست برای تحقق عدالت، احیای ارزش‌های وحیانی و بیداری جان انسان‌ها.
۱ از ۲۶