نظریه انسان ۲۵۰ ساله و معمای گمشده تاریخ
نگاه کردن به تاریخ صدر اسلام بدون داشتن یک نقشه راه جامع، درست مثل نگاه کردن به قطعات ازهم‌پاشیده یک پازل هزار تکه در اتاقی نیمه‌تاریک هست.
هر بیننده‌ای که از دور به این منظومه نگاه کنه، ممکنه با دیدن رفتارهای ظاهرا ناهمگون دچار حیرت بشه.
یک امام شمشیر در دست می‌گیره و در سه جنگ بزرگ جمل، صفین و نهروان حاضر می‌شه.
امام دیگر پای صلح‌نامه‌ای رو امضا می‌کنه که حتی نزدیک‌ترین یارانش اون رو با تعابیری شبیه به تلخ‌ترین عقب‌نشینی سرزنش می‌کنن.
سومین امام، تمام دار و ندارش رو به میدان کربلا می‌بره و حماسه‌ای خونین خلق می‌کنه که تاریخ رو تکان میده.
چهارمین امام، در کنج خلوت مدینه می‌نشینه و سلاحی جز اشک و زمزمه دعاهای صحیفه سجادیه برنمی‌داره.
پنجمین و ششمین امام، هزاران شاگرد پای درس فقه و کلام تربیت می‌کنن و کرسی درس راه می‌ندازن.
هفتمین امام، سالیان طولانی از عمر شریفشون رو در سیاه‌چال‌های بغداد و بصره در غل و زنجیر سپری می‌کنن.
هشتمین پیشوا، ولایتعهدی رسمی خلیفه مقتدر عباسی یعنی مأمون رو می‌پذیره و لباس سبز درباری به تن می‌کنه.
سه امام بعدی، در اوج جوانی و در محاصره شدید یک پادگان نظامی در سامرا زیست می‌کنن و به شهادت می‌رسن.
و سرانجام، دوازدهمین خورشید از چشم‌ها غایب می‌شه.
آیا این رفتارهای گوناگون، نشانه سردرگمی یا تفاوت بنیادین در دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی این رهبران الهی بوده؟
مقام معظم رهبری با رد قاطع این برداشت‌های سطحی، پرده از یک حقیقت ناب برمی‌دارن که نامش «نظریه انسان ۲۵۰ ساله» هست.
ایشان تأکید می‌کنن که تمام ائمه معصومین (ع)، در واقع یک انسان واحد بودن که به مدت ۲۵۰ سال، یعنی از سال یازدهم هجری و پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) تا سال دویست و شصت هجری و آغاز غیبت صغری، زندگی کردن.
این انسان ۲۵۰ ساله، در سراسر این ربع هزاره، تنها یک هدف کلان و راهبردی رو دنبال می‌کرد.
اون هدف واحد و مقدس، چیزی جز تشکیل جامعه اسلامی عادلانه و برپایی حکومت الهی نبود.
عنصر گمشده در ذهن پژوهشگران و تاریخ‌نگاران گذشته، نادیده گرفتن «مبارزه حاد سیاسی» در سیره این بزرگواران به حساب میاد.
اگر بپذیریم ائمه اطهار (ع) فقط به دنبال نصیحت‌های اخلاقی و بیان احکام فردی مثل شکیات نماز بودن، هیچ توجیه عقلانی برای شهادت زنجیره‌ای همه اون‌ها به دست حاکمان جور وجود نداره.
۱ از ۲۳