چه چیزی حساب ما رو از کل طبیعت جدا می‌کنه؟

در سراسر جهان طبیعت، هیچ درنده‌ای رو پیدا نمی‌کنید که بعد از شکار، دچار تردید اخلاقی یا عذاب وجدان بشه. گرگ گله رو می‌دره و شیر قلمرو خودش رو گسترش می‌ده، بی‌آنکه لحظه‌ای به این فکر بیفته که شاید کارش غیرمنصفانه بوده باشه. رفتار حیوان کاملاً طبیعیه، چون روی ریل مستقیم غریزه پیش می‌ره و برنامه‌ای جز زنده موندن نداره. از نظر جسمی، بدن ما انسان‌ها هم بخشی از همین طبیعته؛ ما هم گرسنه می‌شیم، خسته می‌شیم و برای محافظت از خودمون تلاش می‌کنیم.

اما راز بزرگ انسانیت از نقطه‌ای شروع می‌شه که آدمی در برابر این غریزه‌ها می‌ایسته. انسان تنها موجودیه که می‌تونه با وجود نیاز شدید، سهم خودش رو به دیگری ببخشه و منافع شخصی‌ش رو فدای حقیقت و عدالت کنه. این گذشت و فداکاری، با هیچ دو دو تا چهار تای مادی قابل توضیح نیست. استاد شهید مرتضی مطهری در کتاب «انسان و ایمان»، دست روی همین تمایز اساسی می‌ذارن؛ اینکه شأن واقعی ما نه در زندگی غریزی، بلکه در پیوند دو نیروی مکمل معنا پیدا می‌کنه: شناختی عمیق از جهان، و ایمانی آرمان‌ساز که به زندگی جهت می‌ده؛ دو بال پروازی که تمدن راستین بشری بر دوش اون‌ها بنا شده.